Menu główne

Menu główne

Oddział B - Biedronki Oddział C- "Misie" Klasa - Tygrysy i grupa - Krasnoludki Publikacje

Przedszkole

Publikacje

 

MOJE DZIECKO JEST UPARTE

 Dziecięcy upór nierzadko doprowadza do rozpaczy zarówno rodziców jak
 i ich przedszkolne wychowawczynie. Ale co to właściwie znaczy, że dziecko jest uparte? Uparte dziecko zwykle cechuje bardzo silne poczucie niezależności. Z jednej strony jest to zjawisko bardzo pozytywne, ponieważ osoby niezależne są zwykle stanowcze, pewne siebie, zdecydowane
i wytrwałe. Z drugiej - niezależności towarzyszy zwykle nieustępliwość, kłótliwość i buntowniczość. Silna wola upartego dziecka zwykle stoi jednak w sprzeczności z tym, co dorośli uważają za najlepsze dla niego. Dlatego głównym zadaniem osób, pod których opieką (rodzice, opiekunowie, wychowawcy) jest takie dziecko, jest umiejętne skierowanie ku odpowiednim celom. Wiele typowych cech "uparciucha" ma związek z jego temperamentem, czyli wrodzoną skłonnością do reagowania w określony sposób. Na ogół uważa się, że temperament jest cechą wrodzoną każdej jednostki. Prowadzone badania psychologiczne wykazują jednak, iż zachowanie dziecka jest wypadkową temperamentu i stosowanych metod wychowawczych. Dlatego tak trudno rozgraniczyć te dwa czynniki warunkujące proces wychowania dziecka .Uważa się zatem, że u podstaw postępowania dziecka leży jego temperament, ale charakterystyczne zachowania dziecka (dobre lub złe) kształtuje dopiero jego wychowanie społeczne .Do najczęstszych kłopotów, jakie sprawiają małe i uparte dzieci, należą: napady złości, agresja, problemy z jedzeniem, ubieraniem się, kłamstwa i rywalizacja między rówieśnikami. Napady złości mają określony cel, którym jest próba zwrócenia na siebie uwagi lub sposób na otrzymanie upragnionej rzeczy. Jeżeli dziecko ma skłonność do reagowania w ten sposób, należy dążyć do ograniczenia częstotliwości i zmniejszenia intensywności tych zachowań. Pomóc w tym mogą następujące zalecenia:

•   chwalimy dobre zachowanie dziecka, ilekroć poradzi sobie ono z daną sytuacją w odpowiedni sposób, nie wykorzystując płaczu, krzyku i ciskania przedmiotami

•   podejmujemy działanie zanim rozpocznie się napad, zwykle poprzedza go złe zachowanie (płacz, krzyk) 

  • ignorujemy napady złości: nie jest to łatwe, ale daje pewność, że dziecko nie otrzyma nagrody w postaci zainteresowania się jego osobą - oczywiście nie polega to na pozostawieniu dziecka samemu sobie,

    •   starajmy się, aby napad złości nie przyniósł pożądanych przez dziecko rezultatów w postaci, na przykład, uniknięcia czegoś, tylko dlatego ,że krzyczy i płacze,

•   nie pozwólmy wyprowadzić się z równowagi - nigdy na dziecko
w takiej   sytuacji nie krzyczmy,

•   po ataku złości nie wracajmy do tego, nie roztrząsajmy,

•   dajmy dziecku do zrozumienia, że rozumiemy jego zdenerwowanie, ale dopiero wtedy, gdy się uspokoi. Można wtedy powiedzieć: "Przykro mi, że byłeś tak strasznie zły, ale takie zachowanie nie jest dobrym rozwiązaniem" - dziecko w wieku przedszkolnym potrafi już zrozumieć taki komunikat,

•   z czasem możemy też uczyć wyrażania swoich uczuć za pomocą słów: kiedy dziecko nabierze w tym wprawy, ataki złości staną się coraz rzadsze. Wiele upartych dzieci bije, popycha, gryzie, rzuca różnymi przedmiotami, aby osiągnąć określony cel. W późniejszym wieku tego typu agresja słabnie, ale najczęściej zastępuje ją agresja słowna. Dlatego warto pracować nad tym, aby redukować tego typu zachowania jeszcze w dzieciństwie. Istnieje kilka sposobów:

•   podobnie jak w przypadku napadów złości chwalmy malucha, kiedy swoją frustrację rozładowuje w sposób nieagresywny,

•   kiedy kryzys mija, uczymy dziecko innych, niż agresja zachowań. Począwszy od trzeciego roku życia możemy udzielać takich na przykład rad: "Jeśli jesteś zły, weź głęboki oddech i przyjdź ze mną porozmawiać", z czasem dziecko nauczy się stosować tę metodę,

•   ograniczajmy oglądanie nieodpowiednich programów telewizyjnych,

•   okażmy dziecku, że rozumiemy jego złość, ale jednocześnie dajmy mu do zrozumienia, że takie zachowanie nie będzie akceptowane. Możemy wtedy powiedzieć: "Wiem, że byłeś zły, ale nie wolno Ci nikogo uderzyć, nawet, jeśli byłeś wściekły". Współuczestniczenie
w wychowaniu upartego dziecka nie jest zadaniem łatwym. Jeśli jednak nie podejmiemy żadnego działania, trudności z jego zachowaniem będą narastały i zaowocują poważnymi problemami w szkole. Powyższy tekst jest jedynie sugestią, wskazówką dla często bezradnych i bezsilnych rodziców oraz wychowawców małych uparciuchów.

Opracowanie na podstawie książki: R. Forehand, N. Long: Jak wychowywać uparte dziecko?

 

 

Wymowa dziecka

Skąd wiedzieć czy dziecko mówi poprawnie wszystkie głoski? Nie wiesz czy dobrze rozwija się pod względem wymowy w wieku 3-5 lat? Kiedy nauczy się r a kiedy w ?

Dziecko 3-letnie powinno już wymawiać wszystkie samogłoski, tak ustne, jak  i nosowe (a, o, e, u, i y, ą, ę) chociaż w mowie jego mogą występować odstępstwa. Np. zamiana samogłosek a o; e  a,  i  y.

Jest to związane z niewykształconą sprawnością narządów artykulacyjnych. Powinno również wymawiać spółgłoski wargowe: twarde i zmiękczone (m, m`, b, b`, p, p`); wargowo-zębowe: twarde i zmiękczone ( f, f``, v, v`), środkowo-językowe ( ś, ć, ź, ?, ń) tylnojęzykowe twarde i zmiękczone (k, g, k, g),szczelinowe c, x; z przedniojęzykowo-zębowych t, d, n ; z przedniojęzykowo-dziąsłowych: l, l`;  wreszcie spółgłoski  i, l. W wieku tym mogą się już pojawiać głoski przedniojęzykowo-dziąsłowe (š, ž, č, ?).

Chociaż dużo głosek dziecko umie już poprawnie wypowiadać w izolacji
 i pod dyktando, jednak w mowie spontanicznej są one zamieniane na łatwiejsze pod względem artykulacyjnym. Ogólnie biorąc , mowę dziecka 3-letniego cechuje zmiękczanie samogłosek- s, z, c, ?, š, ž, č, ? są często wymawiane jak ś, ź, ć, ?;

r może być wymawiane jak i  lub l, zamiast f występuje x lub odwrotnie.

Grupy spółgłoskowe są uproszczone tak i w nagłosie jak i w śródgłosie wyrazu, brak wyraźnych końcówek w wyrazach. Teresa Bartkowska twierdzi, że zaledwie 2,9% dzieci mówi w tym okresie poprawnie pod względem dźwiękowym (w stosunku do normy fonetycznej mowy dojrzałej.

     Wymowa dziecka 4-letniego będzie się różniła pod względem dźwiękowym. Utrwalają się takie głoski jak s, z, c, ?; dziecko nie powinno już wymawiać ich jak ś, ź, ć, ?. Pojawia się głoska r, choć jej opóźnienie nie powinno jeszcze niepokoić. Opanowanie r jest dla dziecka tak wielkim sukcesem, że koncentrując się na tym osiągnięciu-często jej nadużywa wymawiając np.rarka zamiast lalka, mreko zamiast mleko. Głoski š, ž , č, ? dziecko jeszcze zamienia na s, z ,c, ? lub ś, ž, ć, ? (seplenienie fizjologiczne). Grupy spółgłoskowe ,choć lepiej brzmiące niż poprzednio, są jeszcze jednak upraszczane. W tym wieku wg Bartkowskiej już 5% dzieci mówi całkiem poprawnie.

Należy posługiwać się tym samym językiem w tych samych sytuacjach; uwaga ta dotyczy nie tylko leksyki, ale także budowy zdań. Podczas wspólnych działań dokonuje się obserwacji zachowań komunikacyjnych (językowych i pozajęzykowych), Istotne jest nie tylko , co i jak dziecko mówi, ale także w jakich sytuacjach -tzn. jaki jest kontekst emocjonalny wypowiedzi dziecka.

Zapis zachowań językowych wraz z kontekstem pozwoli po dokonaniu analizy językoznawczej na ustalenie, w jakiej fazie słownikowej znajduje się dziecko, niezależnie od indywidualnego tempa i bezwzględnej chronologii. Określenie fazy rozwoju słownikowego w porównaniu z rozwojem dziecka słyszącego da bezpośrednie wskazówki co do terapii.

 

 

Rola współpracy środowiska przedszkolnego z rodziną dziecka

 

         Przedszkole i rodzina to dwa podstawowe środowiska wychowawcze dziecka, dlatego powinno istnieć pomiędzy nimi celowe i świadome współdziałanie. Współpraca rodziców i nauczycieli jest wspólnym działaniem dla osiągnięcia dobra poszczególnych dzieci w procesie nauczania
i wychowania. Właściwa, pełna współpraca domu i rodziny powinna prowadzić do zintegrowania oddziaływań wychowawczych. Przedszkole wspomagając rodzinę powinno być miejscem, w którym dziecko uczy się rozumieć siebie oraz otaczający go świat. Dlatego prawidłowa współpraca rodziców
i nauczycieli jest nie tylko wskazaniem, ale koniecznością. Obowiązkiem przedszkola jest uzupełniać oddziaływania wychowawcze domu rodzinnego, wspierać i pobudzać rozwój dziecka, wzmacniać istniejące u dzieci uzdolnienia oraz uczestniczyć w tworzeniu przez dziecko nowych możliwości i uzdolnień. Bowiem „współdziałanie przedszkola z rodziną warunkuje poczucie bezpieczeństwa i akceptacji u dziecka, spójności i konsekwencję oddziaływań wychowawczych”(M.Karwowska-Struczyk,1991,s.5).

Są to podstawowe kierunki pracy przedszkola, które bez ścisłej współpracy z rodzicami dziecka stają się niemożliwe do realizacji. Często zainteresowanie rodziców działalnością przedszkola jest słabe. Realia dzisiejszego życia i wiele rzeczywistych zagrożeń dla bytu rodziny stan ten jeszcze pogłębia. Dlatego nauczyciele powinni się zastanowić, co mogą zaproponować rodzicom.„Poszukując najlepszych form współpracy należy uwzględnić pełne prawo rodziców do współdecydowania o kierunkach pracy przedszkola. Powinny one być najkorzystniejsze z punktu widzenia potrzeb dzieci w zakresie poznawania świata, rzeczy, ludzi, przezywania wartości”

(J. Szczurowska ,1998,s. 2).

 Podstawowym warunkiem w organizowaniu ich prawidłowej współpracy jest poznanie dziecka i środowiska rodzinnego. Sposób gromadzenia wiedzy
o dziecku jest długotrwały i zależy w dużej mierze od inwencji nauczyciela. Ważne jest jednak, aby podjąć te działania, ponieważ im więcej nauczyciel wie o dziecku tym wcześniej ma możliwość wykrycia czynników opóźniających lub deformujących rozwój dziecka. Wiedza ta pozwoli na podjęcie działań korekcyjno- usprawniających, które mogą nie dopuścić do utrwalenia czy pogłębienia niekorzystnych zmian osobowości dziecka oraz pomoże dokonać charakterystyki dziecka. Jest to podstawowy warunek przy opracowywaniu programu pomocy dla dziecka oraz jego realizacji przy współudziale rodziców. Obecnie przedszkola coraz bardziej odczuwają istnienie konkurencji.   
 Dzieci pochodzą z różnych środowisk, rodzice mają różne modele wychowywania, mają też różne oczekiwania względem przedszkola. Zadaniem nauczyciela jest, więc pogodzenie sposobów wychowywania w rodzinie  

z wychowaniem przedszkolnym. Dlatego nauczyciele, chcąc odnieść sukces wychowawczy, muszą ustalić wspólne stanowiska dla obu stron. Wymaga to zaufania i wzajemnego szacunku. Rodzice powinni być dla nauczycieli partnerami w realizacji zadań dydaktyczno- wychowawczych. Główne formy kontaktów przedszkola z rodzicami to:

- kontakty indywidualne,- zebrania ogólne,

- zebrania grupowe,- dni otwarte,

- zajęcia otwarte dla rodziców,

- rodzinne spotkania popołudniowe,

- uroczystości przedszkolne,

- wycieczki i festyny,

- kącik dla rodziców,

-zeszyty pilnej korespondencji,

- skrzynka pytań(S.Guz,1996,s.109)

Współpraca nauczyciela z rodzicami oparta jest głównie na kontaktach indywidualnych. Do kontaktów tych dochodzi inicjatywy nauczyciela bądź rodziców. Rodzice najczęściej informują w nich o dolegliwościach lub chorobach dziecka, proszą, aby nie zmuszać dziecka do jedzenia surówek itp. Wiele z tych próśb jest trudnych do spełnienia i świadczy o braku świadomości pedagogicznej bądź niezrozumieniu trudności organizacyjnych przedszkola, dlatego nauczyciele w kontaktach tych powinni przekonywać rodziców przedstawiając im swoje  racje. Ważne jest, aby rozmowy te odbywały się   
w odpowiednich warunkach i czasie. Należy unikać ich przypadkowości, chaotyczności i ubóstwa treści komunikatów. Poprawnie przebiegająca rozmowa może oddać obu stronom niejedną przysługę. Prowadzenie zajęć otwartych wymaga od nauczyciela dużych umiejętności pedagogicznych. Powinni być one interesujące,wyzwalające aktywność dzieci i angażujące rodziców. Ułatwi to rodzicom dokonanie oceny działań własnego dziecka
i innych dzieci. Zauważone problemy czy niepowodzenia zmuszą rodzica do refleksji i większego zainteresowania się dzieckiem. Jednak niektórzy rodzice widząc różnice pomiędzy swoim dzieckiem a rówieśnikami czują się upokorzeni i nie chcą więcej bywać w przedszkolu. Aby tego uniknąć nauczyciele powinni wcześniej wyjaśnić rodzicom, że z ich dzieckiem źle się dzieje i dlatego warto zobaczyć je na tle grupy. W rozmowie z rodzicem należy przekonać go, że nie chodzi o krytykę dziecka, ale podjęcie mądrych działań naprawczych (tamże,s.109).

Zarówno rodzice, jaki nauczyciele są osobami znaczącymi dla dziecka. Dlatego też tylko ich współdziałanie umożliwia tworzenie jednego , niezaprzeczalnego systemu wychowawczego. Współpraca środowiska przedszkolnego i rodzinnego może obejmować następujące płaszczyzny:

  • wzajemna wymiana informacji o dziecku;
  • zaznajamianie rodziców z pracą wychowawczo-dydaktyczną przedszkola;
  • podnoszenie kultury pedagogicznej rodziców;
  • starania o zapewnienie warunków prawidłowego rozwoju dziecka;
  • inicjowanie poczynań pedagogicznych rodziców;
  • oddziaływanie na postawy rodzicielskie;
  • pomoc rodziców w ulepszaniu warunków pracy przedszkola;
  • integrowanie dzieci,  rodziców i nauczycieli (A.Klim-Klimaszewska,2010,s.103).

Do podstawowych zasad nawiązywania kontaktów miedzy środowiskiem przedszkolnym a rodzinnym, zalicza się:

  •  zasadę pozytywnej motywacji, polegająca  na dobrowolnym udziale
  •  i świadomości celowości współpracy;
  • zasadę partnerstwa, podkreślającą równorzędność praw i obowiązków nauczycieli i rodziców;
  • zasadę wszechstronnego przepływu informacji, mówiącą o różnorodnych sposobach porozumiewania się między nauczycielami i rodzicami;
  • zasadę jedności oddziaływań wychowawczych, polegającą na wprowadzeniu zgodnych celów, metod i form pracy wychowawczej
    w domu i placówce przedszkolnej;
  • zasadę aktywnej i systematycznej współpracy ( tamże,s.103).

Dobra współpraca między środowiskiem przedszkolnym i rodzinnym obejmuje wiele różnorodnych sposobów kontaktowania się. Można ją podzielić na zbiorowe, grupowe i indywidualne ( J. Andrzejewska , 2001)

         Do kontaktów zbiorowych zalicza się:

  • zapoznanie rodziców z treścią programu wychowawczo-dydaktycznego oraz metodami jego realizacji;
  • informowanie rodziców o osiągnięciach ich pociech, postawach koleżeństwa, współpracy i współdziałania na rzecz osób drugich,

o rozwoju różnorakich zainteresowań i zamiłowań dzieci;

  • organizowanie spotkań merytoryczno-szkoleniowych poświęconych omawianiu określonych problemów wychowawczych, zdrowotnych, psychologicznych, socjologicznych zaistniałych w grupie, przedszkolu, jak i w szerszym środowisku społecznym.

Kontakty grupowe rodziców i nauczycieli to:

  • spotkania rady rodziców i wychowawców;
  • spotkania przedstawicieli społeczności rodziców poświęcone różnego rodzaju pracom organizacyjno-gospodarczym na rzecz oddziału przedszkolnego;
  • spotkania metodyczne, takie jak zajęcia otwarte dla zainteresowanych rodziców;
  • współudział rodziców w organizowaniu różnego rodzaju wycieczek, imprez kulturalnych, sportowych itp.;
  • projektowanie i wykonanie dekoracji i pomocy dydaktycznych.

Kontakty indywidualne obejmują:

  • konsultacje pedagogiczne;
  • indywidualne rozmowy z rodzicami w ramach cotygodniowego dyżuru nauczycielskiego;
  • wizyty domowe;
  • kontakty telefoniczne;
  • kontakty korespondencyjne z rodzicami: pisemne relacje o zachowaniu dziecka, listy pochwalne. Reklamówki oświatowe, informacje o planach na nowy tydzień, o sukcesach i trudnościach poszczególnych wychowanków;
  • gromadzenie w teczkach i prezentowanie rodzicom wszystkich prac dziecka ( A.Klim-Klimaszewska,2010,s.104).

Przedstawione formy współpracy pokazują ,że rodzice mają duże możliwości zaangażowania się w proces wychowawczo-dydaktyczny swoich dzieci. Mogą one odnosić się do działań na rzecz całej społeczności przedszkolnej lub tylko jednego oddziału. Mimo iż niektóre z tych form są czasochłonne i wymagają dużego nakładu pracy, jednak są dla rodziców atrakcyjne. Nie mogą być narzucane, każdy wybiera to, co mu najbardziej odpowiada i w czym jest kompetentny. Tak zorganizowana współpraca

z rodzicami świadczy o ich upodmiotowieniu i partnerskim udziale w procesie wychowawczo-dydaktycznym ich dzieci na terenie przedszkola(tamże,s.105).

         Zgodnie z Ustawą z dnia 19 marca 2009 roku o zmianie ustawy
o systemie oświaty oraz zmianie niektórych innych ustaw    w przedszkolach działają rady rodziców, które reprezentują ogół rodziców dzieci. W skład rady rodziców wchodzi po jednym przedstawicielu rad oddziałowych, wybranych

w tajnych wyborach przez zebranie rodziców wychowanków danego oddziału. Wybory przeprowadza się na pierwszym zebraniu rodziców w każdym roku szkolnym ( Dz. U. nr 56,poz 458).

         Kontakt nauczyciel – dziecko – rodzic jest bardzo trudny, ale dobrze zorganizowany daje efekty, które zadziwiają wszystkie strony. Nauczyciele powinni dążyć, aby rodzice stali się pełnoprawnymi partnerami przedszkola. Korzyści z prawidłowych relacji osiągną zarówno nauczyciele jak i rodzice, ale najwięcej zyska dziecko, które „aby korzystać z doświadczeń dla własnego rozwoju, musi czuć, że rodzice i nauczyciele wzajemnie się akceptują
i współdziałają ze sobą nie na zasadzie rywalizacji, ale dwupodmiotowej, partnerskiej interakcji” (S.Guz,1996,s.109).

         Podobnie jak w przedszkolu, także w zespołach lub punktach wychowania przedszkolnego zadania wychowawcze i edukacyjne powinny być realizowane we współpracy z rodzicami. Współpraca ta wyraża się w tym, że rodzice mają prawo do zapoznania się z programem zajęć oraz podstawą programową wychowania przedszkolnego i wyrażania zgody na udział dziecka w zajęciach ponadprogramowych. Przede wszystkim jednak matki i ojcowie maja prawo do uzyskania rzetelnej informacji na temat dziecka, jego zachowania i rozwoju. Wynika to choćby z tego, że po okresie edukacji przedszkolnej dzieci zostaną poddane diagnozie dojrzałości przedszkolnej pięciolatków, na podstawie której rodzice będą mogli podjąć przemyślaną decyzję o terminie rozpoczęcia obowiązku szkolnego przez ich pociechę
( A.Klim-Klimaszewska,2010,s.106).

         Rodzina musi się więc znaleźć w polu oddziaływania przedszkola. Powinna mieć- i często już ma-coraz większy wpływ na przebieg edukacji dzieci. Przejawia się to już w momencie wyboru placówki. Wybór ten traktuje się obecnie coraz częściej w kategoriach oferty edukacyjnej. Po odejściu od rejonizacji rodzice mogą wybrać dla swoich dzieci placówki oferujące bogaty, atrakcyjny program pracy. To nakłada na przedszkola obowiązek podnoszenia „atrakcyjności własnej’ dla pozyskiwania dzieci i ich rodzin. W im większym stopniu program pracy przedszkola odpowiada potrzebom dzieci i ich rodziców, tym bardziej urzeczywistnia się właśnie idea podmiotowości

w edukacji (G.Paprotna,2000, 2(9),s.99).

         Czym jest współpraca nauczycieli i rodziców? Jest nią bezspornie współdziałanie między nauczycielami i rodzicami, zmierzające do urzeczywistnienia określonych celów, w tym zwłaszcza podejmowanie wspólnych decyzji i konkretnych działań. Rozumiana w ten sposób współpraca zakłada dwukierunkowe wywierania wpływów, tzn. że wpływom tym podlegają ze strony nauczycieli rodzice-, a ze strony rodziców –nauczyciele. Przy czym nie wyklucza się jednokierunkowych oddziaływań, tj. wyłącznie jednych na drugich, a nie odwrotnie. Niemniej jednak główny nacisk kładzie się na wzajemne wspieranie obu partnerów, czyli zakłada się odwzajemniane świadczenia sobie różnych i w miarę bezinteresownych usług. Przeto współpraca nauczycieli i rodziców nie powinna być jedynie spełnieniem oczekiwania jednych wobec drugich, lecz przede wszystkim wspólnym poszukiwaniem rozwiązań niepokojących ich problemów. Dotyczą one przeważnie spraw związanych z nauczaniem, uczeniem się i wychowaniem uczniów (M.Łobocki,2007,s.177).  

 

BIBLIOGRAFIA

Paprotna G.: Problemy współpracy przedszkola z rodziną w świetle przemian edukacyjnych. Nauczyciel i Szkoła  2000,nr 2(9).

Szczurowska J.: Współpraca  nauczyciela z rodziną warunkiem zintegrowania działań wychowawczych. Edukacja w przedszkolu. Warszawa 1998. 

Łobocki M.: W trosce o wychowanie w szkole . Kraków 2007,Wydawnictwo Impuls

Klim- Klimaszewska A.: Pedagogika Przedszkolna Nowa podstawa programowa, Warszawa 2010,Instytut Wydawniczy Erika.    

Guz S.: Edukacja przedszkolna w okresie przemian. Warszawa 1996,WSPT WP.

Andrzejewska J.: Współdziałanie nauczyciela przedszkola

z rodziną. Warszawa 2001,WSP-TWP.

Opracowała :Halina Rzeszowska

 

Zapraszamy do odwiedzenia poniższych stron internetowych tworzonych przez specjalistów z dziedziny pedagogiki i psychologii.  Znajdziecie tam państwo ciekawe artykuły przybliżające m.in. specyfikę rozwoju dzieci czy też porady wychowawcze.

Portal nauczycieli i rodziców w wieku przedszkolnym. http://www.przedszkolak.pl/

Strona internetowa miesięcznika Bliżej przedszkola. http://www.blizejprzedszkola.pl/

(Polecamy również samą lekturę czasopisma.)

Portal dla rodziców http://www.bycrodzicem.pl/

Prawa dziecka http://pl.wikipedia.org/wiki/Konwencja_o_prawach_dziecka

Program "Dobry Rodzic -  Dobry Start" http://www.dobryrodzic.pl/

Poradnik mamy http://www.poradnikmamy.pl/

 

Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola?

            Przedszkole jest często pierwszą instytucją, pod opiekę której oddajemy naszą pociechę. Wiąże się to z przeżywaniem wielu rozterek, obaw i lęków - zarówno przez dzieci jak i rodziców. Do tego wszystkiego należy spokojnie przygotować siebie
i dziecko, najlepiej kilka miesięcy wcześniej. Systematycznie, krok po kroku uda się wspólnie przejść przez ten niełatwy czas.

Jeśli dziecko wychowuje się wśród dorosłych , pozwólmy mu na kontakty z rówieśnikami. Zachęćmy je do swobodnych kontaktów w piaskownicy czy na placu zabaw, gdzie będzie musiało sobie radzić w różnych sytuacjach, ale mając pewność że rodzice są blisko i zawsze pomogą. Jednocześnie powstrzymujmy się od  ciągłego ingerowania w zabawę, dajmy maluchowi szansę na nabycie pewności siebie w kontaktach z innymi dziećmi.

Dobrym pomysłem jest uczestniczenie w dniach adaptacyjnych organizowanych przez przedszkole, do którego zamierzamy posłać dziecko. To świetna możliwość poznania nie tylko pomieszczeń i otoczenia przedszkola, ale także uczestniczenia w przedszkolnych zajęciach. Ponadto, to okazja do zawarcia pierwszych przedszkolnych znajomości, zapoznania
z personelem przedszkola.

            Jeśli nie ma takiej możliwości, warto wspólnie z dzieckiem obejrzeć programy edukacyjne skonstruowane na wzór zajęć przedszkolnych. Pokazane jest tam wszystko z czym można zetknąć się w prawdziwym przedszkolu (dziecięce zabawy, kontakt
z nauczycielem, nauka wierszyków i piosenek, zajęcia plastyczne itp.)

Warto zaproponować dziecku bajki, opowiadania, książki przeznaczone dla trzylatków, których bohaterowie zmierzają się z podobnymi doświadczeniami. Świat bajek mocno przemawia do dziecka, bajka jest rzeczywistością w której się z pewnością odnajdzie.

Świetnym sposobem są prawdziwe wspomnienia rodziców z przedszkola. Dzieci utożsamiają się z bliskimi, osobami które je kochają. Można zorganizować wieczór ze zdjęciami, pamiątkami i zabawnymi historiami z przedszkola rodziców. Dobrym rozwiązaniem jest uwielbiana przez dzieci zabawa w przedszkole. Początkowo rodzic przejmuje rolę pani i proponuje różne zajęcia (plastyczne, piosenki, zabawy tematyczne).

Pamiętajmy, aby w każdej opowieści przedszkolnej, w każdej zabawie podkreślać zalety uczęszczania do przedszkola. Zwróćmy  uwagę, że w przedszkolu poznaje się nowych przyjaciół, są tam nowe zabawki, można świetnie spędzać czas na placu zabaw. Malec może dopytywać się o obecność rodzica, czuć zaniepokojenie rozłąką. Powinien być o tym uprzedzony i powinien wiedzieć, że będzie nad nim czuwać pani, która zna mnóstwo ciekawych piosenek, zabaw i wierszyków. To moment dla supermamy, supertaty, superbabci
i dziadka, kiedy należy schować własne dorosłe ambicje i ustąpić pola nauczycielce, która będzie spędzać z dzieckiem połowę dnia. Nie należy martwić się na zapas o utratę relacji z dzieckiem, wkracza ono bowiem w całkiem nowy dla niego świat, w który wprowadzą go wychowawcy i opiekunowie.

Odpowiedzialni rodzice powinni także klarownie wytłumaczyć dziecku, dlaczego nie może spędzać tego czasu w domu. Większość maluchów przyjmuje wyjaśnienie, że dorośli pracują a dzieci idą do przedszkola aby się świetnie bawić. Ważne, by przeprowadzać dziecko przez wszystkie pytania, obawy, wątpliwości w atmosferze  miłości i bezpieczeństwa.

Najlepszym orężem, jakie możemy ofiarować swojemu dziecku jest samodzielność, czyli pomoc w oswajaniu niepewności, strachu, nowej sytuacji. O wiele łatwiej będzie mu się dostosować, jeśli potrafi sam umyć ręce, załatwić się, ubrać się. Mając taką świadomość, wykorzystajmy czas przygotowań i adaptacji do zaznajomienia dziecka z samodzielnością i ćwiczmy ją.

W tych pierwszych dniach warto wesprzeć swoją pociechę znajomymi przedmiotami (np. ulubioną maskotką) koniecznie nie małymi, bezpiecznymi, nie drobnymi i podpisanymi. Dadzą one maluchowi namiastkę domu.

Pierwsze dni i adaptacja. 

W pierwszym i pozostałych dniach w przedszkolu – zapewnijmy dziecku spokój i opanowanie Przygotowywaliśmy je z trudem na ten moment przez wiele tygodni.

Na wszelkie prośby i nalegania i naciski  malca, aby rodzic został, zabrał do domu, reagujmy spokojnie trzymając się ustalonych wcześniej zasad.

Przed wejściem do sali należy dokładnie poinformować dziecko, kto i kiedy po niego przyjdzie, operując pojęciami typu:
np. „po obiedzie”, „po  podwieczorku”.

Potraktujmy pierwszy dzień w przedszkolu jak wielkie święto dla całej rodziny. Miło będzie, jeśli spędzimy ten czas tylko
z dzieckiem – ofiarowując tylko jemu  swój czas. Można ofiarować maluchowi mały upominek, ale najcenniejszy jest czas spędzony z rodzicem i wykonywanie ulubionych czynności.

Nie wzbraniajmy się przed pochwałami, nawet kiedy dziecko płakało. Wyjaśniajmy, że na początku pewne rzeczy przychodzą
z trudem, że każdy może się wtedy denerwować. Zdarza się też tak, że dziecko zaczyna płakać i stawiać opór po jakimś czasie. Pamiętajmy, że jedne maluchy uzewnętrzniają swoje emocje od razu, inne później – i jest to całkowicie normalne, dzieci mają
do tego prawo. Na takie sytuacje przygotujmy się także po przerwach – dniach wolnych, czy chorobowych. Należy wtedy zawsze traktować dziecko tak, jakby przyszło do przedszkola po raz pierwszy. Obawy rodziców nieraz biorą górę nad faktyczną wrażliwością dziecka – często jest to nasze wewnętrzne przekonanie nie mające nic wspólnego z rzeczywistością. Okazuje się,
że maluch świetnie sobie radzi, natomiast rodzic utrwala go w błędnym przekonaniu.

            Zdarza się oczywiście, że nawet przygotowane przez rodziców dziecko odpowiada, że nie ma zamiaru pójść do przedszkola. Wtedy potrzeba łagodnej stanowczości, nie wolno odpowiadać wymijająco, przemilczać. Malec musi wiedzieć,
że od tej rzeczywistości nie ma odwołania. Nawet jednorazowe ustąpienie  będzie dla dziecka sygnałem że jest to skuteczna metoda i warto ją wykorzystywać częściej.

Bardzo istotna w procesie adaptacji jest postawa rodziców. Każdy wychowawca rozumie zdenerwowanie, troskę,  ale utrudnianie tej pracy nie przyczynia się do szybszej adaptacji dziecka. Oddając dziecko do przedszkola zaufajmy personelowi
i współpracujmy dla dobra dziecka. Strońmy od przeciągania rozstania,  stania w drzwiach sali, obserwowania maluchów na jadalni, placu zabaw. Złym pomysłem jest ponowne zaglądanie do sali po pożegnaniu lub wielominutowe machanie do płaczącego w oknie dziecka. Kolejna kłopotliwa tworzy się, gdy rodzic stoi pod drzwiami i nasłuchuje czy maluchowi nie dzieje się krzywda. Dziecko, może zobaczyć rodzica gdy ktoś wychodzi i problem gotowy.  Dziecko, które nawet boleśnie przeżywa rozstanie
z rodzicem, zajmie się w końcu zaproponowaną zabawą lub zabawką, zainteresuje się kolegami i zapomni o tęsknocie.

Przedszkolna rzeczywistość różni się od domowej. Tutaj obowiązują nieco inne zasady niż w domu, są inne dzieci
i ustalony rytm dnia. Dlatego malec może w przedszkolu zachowywać się zupełnie inaczej niż w domu – spokojniej lub przeciwnie niesfornie. Takie dwutorowe zachowania zdarzają się dosyć często, takie dwie osobowości dają znać o sobie jeśli dziecko znajdzie się w nowej sytuacji życiowej, w której pełni inną rolę niż w domu. 

Ważną rzeczą jest zdawanie sobie sprawy, że przekroczenie progu przedszkola to kolejny etap życia dziecka. Dziecka, które musi się rozwijać przez poznawanie, doświadczanie świata i kontakty społeczne. Etap, który z czasem będzie powodem wzruszeń
i dumy dla rodziców ze swojej ukochanej córeczki czy synka.

Opracowała: Beata Grzyb , na podstawie poradnika dla rodziców " Jak wychowywać przedszkolaka? Anny Jankowskiej, Wyd. Dragon Bielsko - Biała 2009

Kontakt

  • Zespół Szkolno-Przedszkolny w Świnnej Porębie
    Świnna Poręba 216, 34-106 Mucharz
  • (33)876-12-24

Galeria zdjęć